Antoin Sevruguin

Photographs of Iranian dervishes by Antoin Sevruguin are mostly taken around 1900 to 1905.

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervishes, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dervish, Photographer: Antoin Sevruguin, around 1901

Dmitri Ivanovich Yermakov

Photographs of the Russian photographer, Dmitri Ivanovich Yermakov, are mostly taken during the early 1870s during his trip to Iran.

Dervish, Photographer: Dmitri Ivanovich Yermakov, around 1870s

Dervishes, Photographer: Dmitri Ivanovich Yermakov, around 1870s

Dervishes, Photographer: Dmitri Ivanovich Yermakov, around 1870s

Dervish, Photographer: Dmitri Ivanovich Yermakov, around 1870s

Dervish, Photographer: Dmitri Ivanovich Yermakov, around 1870s

Post cards

Dervishes, postcard from early 1900s

Dervishes, postcard from early 1900s

Dervishes, postcard from early 1900s

Postcard from the collection of ARYA Philatelic

Dervish, postcard from early 1900s

Postcard from the collection of ARYA Philatelic

Dervish, postcard from early 1900s

Postcard from the collection of ARYA Philatelic

Dervish, postcard from early 1900s

Dervish, postcard from early 1900s

Dervish, postcard from early 1900s

Dervish, postcard from early 1900s

Other pictures

Dervishes, Mollahs and Seyyeds, between ca. 1910 and ca. 1915, Library of Congress

Dervishes, Mollahs and Seyyeds, between ca. 1910 and ca. 1915, Library of Congress

Dervishes, between ca. 1910 and ca. 1915, Library of Congress

Dervishes, between ca. 1910 and ca. 1915, Library of Congress

Portrait of a Dervish, late 19th-early 20th century, Brooklyn Museum

Jewish dervishes Agha-Jaan Darvish and his brother, patriarchs of the Darvish family. Tehran, Iran, c.1922.

Jewish dervishes Agha-Jaan Darvish and his brother, patriarchs of the Darvish family. Tehran, Iran, c.1922. (Image source: Esther’s Children, edited by Houman Sarshar.)

Tagged with:
 

12 Responses to Dervishes of Qajar Era

  1. علی says:

    چرا عکس ها قابل ذخیره نیستند. زحمت بیهوده و بی ارزش و غیر قابل استفاده

  2. Fred Shahrooz says:

    Jewish Dervashes? Weren’t Dervashes sufis who follow islam? Please explain. Thanks.

  3. Irving says:

    Wonderful photos, brother :) Thank you! Ya Haqq!

  4. silvia villaseñor barragán says:

    Un verdadero “tesoro” la galería de imágenes, muchas gracias por compartirlas, saludos.

  5. صبا فرهنگ says:

    عکس شماره ۱۶ نام این درویش چیست؟

    ممنون از شما

  6. پارسوا says:

    درویشان و قلندران از همان قدیم الایام افرادی ولگردوبیکاره وتن پرور وهیچ هنری نداشتند

  7. ارش پاک گوهر says:

    ما برفتیم وعکس ما بر جا ست گردش روز گار بر عکس ا ست بیاد درویش صفتانی که زبا ن جز به نام مولا نگشودند نه اظهاری نمودند نه موعظه کردند نه تکفیر هووووووووووووووووووا

  8. خرم آبادی says:

    “کوشان مهران”عزیز،منظور از دراویش،فقیران یا بهتر بگم”نیازمندان”است.حساب ایشان از دراویش(فقرای)صوفیه جداست.آنان شاید حتی از ثروتمندان فلان سرزمین باشند،ولی می گویند ما در درگاه الهی فقیر و نیازمندهستیم،نه اینکه از نظر مالی فقیر هستند.فقیر عربی است و درویش پارسی

    • سعید says:

      والا اینایی که ما دیدیم با اون کشکول و تبرزین، همون دراویشی هستند که جناب “کوشان مهران” فرمودند

  9. شکوفه آذر says:

    سایت بسیار عالی و مفیدی است و امیدوارم مثل بسیاری از کارهای مفید دیگر در ایران، نیمه راه ناامید و خسته نشوید و کار را رها نکنید. در ایران ما باید برای بسیاری از پدیدها و موضوعات آرشیوسازی کنیم که تا به حال از آنها غفلت شده متاسفانه…
    خسته نباشید و دست مریزاد
    با مهر
    شکوفه آذر

  10. کوشان مهران says:

    جنگ های داخلی، شورش و قحطی پیوسته در ایران فرن هژدهم باعث شیوع مجدد داستان درویش گری و عرفان و مرید و مراد بازی گردید.

    بنابردلایلی در دوران فتحعلیشاه با دراویش و بویژه صوفیه برخورد شد ولی در دوران محمد شاه باز هم این خوان گسترده تن پروری پهن گردید.

    در اواسط دوران ناصرالدین شاه مد شده بود که همانطوز که اشراف برای فرزندان خود معلم سرخانه خط می گرفتند هر کدام کسی از این خیل بیکاره را به عتنوان پیر بر می گزیدند.

    از دید دولت هم این بساط همچون غائله حیدری و نعمتی باعث سرگرمی مردم بود و چندان هم بد نبود.

    در همه دنیا گروه های فتوت و برادری وجود داشته و به احتمال زیاد سابقه هتوت به پیش از اسلام باز می گردد.

    ولی بر اساس فانون نانوشته ایران بهترین اصول نیز پس از مدتی لوث شده و دنگ می بازد.

    و حکایت درویشی و درویش نوازی امرای خون آشام و مردم آزار هم طرفه جکایتی است بس شنیدنی که نقش بسزایی در نابودی روجیه یک سرزمین داشته است.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>