Dervishes of Qajar Era
Dervishes were a common subject for foreign photographers of the late Qajar period. These photographs helped to create and fed the stereotypes of exotic Easterners, but nevertheless they are useful historical records of the period.
Antoin Sevruguin
Photographs of Iranian dervishes by Antoin Sevruguin are mostly taken around 1900 to 1905.
Dmitri Ivanovich Yermakov
Photographs of the Russian photographer, Dmitri Ivanovich Yermakov, are mostly taken during the early 1870s during his trip to Iran.
Post cards
Other pictures
If you enjoyed this article, please consider sharing it!
* Posts in ShahreFarang are projects-in-process. If you have pictures that you would like to include in this post please contact ShahreFarang.* Never miss a post! Subscribe to ShahreFarang newsletter now for updates. (No spam, we promise) You can also follow ShahreFarang on Facebook, Twitter, or Google+, or grab ShahreFarang RSS feed in English!
6 Responses to Dervishes of Qajar Era
Leave a Reply Cancel reply
Popular Posts (Last 24 Hours)
Yesterday’s Kids
First Grade Persian Textbook (~1945…
Comic books in Persian
English Textbook for High School (1…
Darakeh
Love Postcards from 1912
Irandokht, born in 1942
Pahlavi Hat and Dress Code for Men
Iranian Costumes
Googoosh Record Covers
Second Grade Persian Textbook (1960…
Prophet Mohammad, Depicted as a Tun…
Mass-Produced Talismans
Paykan Service and Maintenance Manu…
Bride and Groom
New Comments
- gelarshid on Prophet Mohammad, Depicted as a Tunisian Child
- عرفان از دولت آباد ششده on Dervishes of Sheshdeh
- محمد حسین on Iranian Lottery Tickets (1961-1976)
- poua on Dervishes of Sheshdeh
- شهریار on Dizi Restaurant in Tarasht
Tags
Books Building California Cards Children Books cityscapes Clothing Costume Decorations Documents Education Graphic Design Illustration Islam Los Angeles Magazines Miniatures Murals Music neighborhood Orientalism Painting Photography Pop Music Portrait Postcards Propaganda Qajar Religion Restaurants Revolution Shia Shiism Shiraz Shops Show Smoking Sport Street Superstitions Talisman Tehran Textbook Theater War


















































جنگ های داخلی، شورش و قحطی پیوسته در ایران فرن هژدهم باعث شیوع مجدد داستان درویش گری و عرفان و مرید و مراد بازی گردید.
بنابردلایلی در دوران فتحعلیشاه با دراویش و بویژه صوفیه برخورد شد ولی در دوران محمد شاه باز هم این خوان گسترده تن پروری پهن گردید.
در اواسط دوران ناصرالدین شاه مد شده بود که همانطوز که اشراف برای فرزندان خود معلم سرخانه خط می گرفتند هر کدام کسی از این خیل بیکاره را به عتنوان پیر بر می گزیدند.
از دید دولت هم این بساط همچون غائله حیدری و نعمتی باعث سرگرمی مردم بود و چندان هم بد نبود.
در همه دنیا گروه های فتوت و برادری وجود داشته و به احتمال زیاد سابقه هتوت به پیش از اسلام باز می گردد.
ولی بر اساس فانون نانوشته ایران بهترین اصول نیز پس از مدتی لوث شده و دنگ می بازد.
و حکایت درویشی و درویش نوازی امرای خون آشام و مردم آزار هم طرفه جکایتی است بس شنیدنی که نقش بسزایی در نابودی روجیه یک سرزمین داشته است.
سایت بسیار عالی و مفیدی است و امیدوارم مثل بسیاری از کارهای مفید دیگر در ایران، نیمه راه ناامید و خسته نشوید و کار را رها نکنید. در ایران ما باید برای بسیاری از پدیدها و موضوعات آرشیوسازی کنیم که تا به حال از آنها غفلت شده متاسفانه…
خسته نباشید و دست مریزاد
با مهر
شکوفه آذر
“کوشان مهران”عزیز،منظور از دراویش،فقیران یا بهتر بگم”نیازمندان”است.حساب ایشان از دراویش(فقرای)صوفیه جداست.آنان شاید حتی از ثروتمندان فلان سرزمین باشند،ولی می گویند ما در درگاه الهی فقیر و نیازمندهستیم،نه اینکه از نظر مالی فقیر هستند.فقیر عربی است و درویش پارسی
والا اینایی که ما دیدیم با اون کشکول و تبرزین، همون دراویشی هستند که جناب “کوشان مهران” فرمودند
ما برفتیم وعکس ما بر جا ست گردش روز گار بر عکس ا ست بیاد درویش صفتانی که زبا ن جز به نام مولا نگشودند نه اظهاری نمودند نه موعظه کردند نه تکفیر هووووووووووووووووووا
درویشان و قلندران از همان قدیم الایام افرادی ولگردوبیکاره وتن پرور وهیچ هنری نداشتند