خیابان فردوسی که در دوران قاجار خیابان علاءالدوله نامیده می شد یکی از خیابانهای قدیمی شمالی-جنوبی تهران است. این خیابان از میدان توپخانه آغاز شده و پس از گذر از چهارراه اسلامبول به میدان فردوسی در شمال منتهی میشود.
مناظری از تهران، اصفهان، شیراز و تخت جمشید پسزمینه ی عکس های منتشر شده در شماره ی دسامبر سال ۱۹۶۹ (آذر ۱۳۴۸) مجله ی مد «وگ» هستند.
در این شماره تصویری نیز از فرح دیبا دیده می شود که لباسی از سوزندوزی بلوچ بر تن دارد. صفحه ی بوتیک این شماره نیز بوتیک «نامبر وان، خیابان صنیع الدوله» متعلق به ویدا زاهدی را معرفی می کند.
در سال ۱۳۳۰ دفترهای اداره اطلاعات و روابط فرهنگی ایالات متحد آمریکا در ایران (نهادی ناشناخته که در مورد آن چیزی در گوگل پیدا نمی شود) و سه نهاد فرهنگی دیگر (کتابخانه ی ایالات متحده، کانون فرهنگی آمریکا، و کتابخانه کودکان) در خیابان شاه آباد (جمهوری فعلی) روبروی مهمانخانه ی نادری و کافه نادری قرار داشتند.
تصاویر زیر عکس هایی از ساختمان های دولتی رشت قدیم اند که در فاصله ی سال های پایانی حکومت قاجار تا دهه ی ۱۳۴۰ شمسی (دهه ی ۱۹۶۰ میلادی) گرفته شده اند. تقریبا همه ی این ساختمان ها هنوز پابرجا هستند، البته بعضی با اسم هایی متفاوت از گذشته. برای مثال «ساختمان مریضخانه ی بلدیه» امروزه با نام «ساختمان شماره ی ۲ شهرداری» شناخته می شود.
چند سال پیش، احتمالا به دلیل نوسانات سطح دریای خزر در دهه گذشته، کشتی غرق شده ای از زیر شن و ماسه ساحل دریای خزر در نزدیکی شبه جزیره میانکاله در مازندران از آب بیرون آمد.
در سال ۱۳۴۵ طرح یک بنا به عنوان نمادی برای شناسایی ایران میان معماران ایرانی به مسابقه گذاشته شد. برنده ی مسابقه مهندس معمار بیست و چهار ساله ای بود به نام حسین امانت که دانشآموخته دانشکده ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. عملیات ساخت برج آزادی در یازدهم آبان ۱۳۴۸ خورشیدی آغاز شد و پس از بیست و هشت ماه کار، در ۲۴ دیماه ۱۳۵۰ با نام برج شهیاد به بهره برداری رسید. برج شهیاد پس از انقلاب به برج آزادی تغییر نام داد.
اسکناس در ایران، جدا از استفاده ای که از آن در مبادله ی کالا می شود، به نوعی رسانه نیز بدل شده است. مردم عقاید و آرا و گاهی درد دل های خود را بر آن می نویسند و به گوش دیگران می رسانند. دیگرانی هم هستند که از آن به عنوان کاغذ یادداشت استفاده می کنند.
شهرفرنگ بر روی شبکه های اجتماعی
