دیزی سرای محله ی طرشت دکان کوچکی است اما از سرتاسر تهران و حومه مشتری دارد. مشتری هایی جور وا جور، از دانشجویان دانشگاه شریف گرفته تا کارگران و دوره گردان و کسبه و کارمندان.

ورق بازی با طرح و الهام از سبک ایرانی، به طراحی رومنوفسکی و چاپ شرکت دلارو لندن، حدود دهه ۱۹۳۰ میلادی.

پرسپولیس یا سوپر تخت جمشید فروشگاه کوچکی است در پکام،محله ای مهاجرنشین در جنوب لندن .

روی جلد مجله ی اطلاعات ماهانه (از نشریات موسسه ی اطلاعات ) ۱۳۲۷ و ۱۳۲۸ شمسی (۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ میلادی).

عکس های این مجموعه در سال ۱۳۹۰ از چندین گرمابه ی قدیمی در محدوده ی بازار تهران گرفته شده اند.

فلک شیوه ی رایج تنبیه در انظار عمومی تا پیش از تغییرات نظام قضایی در سال های ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۰ میلادی) بود. برای فلک کردن پاهای فرد مورد شکنجه به چوبی بسته می شود. دو نفر دو سر چوب را میگیرند و نفر یا نفراتی دیگر با ترکه کف پای او را می زنند.

خیابان فردوسی که در دوران قاجار خیابان علاءالدوله نامیده می شد یکی از خیابان‌های قدیمی شمالی-جنوبی تهران است. این خیابان از میدان توپخانه آغاز شده و پس از گذر از چهارراه اسلامبول به میدان فردوسی در شمال منتهی می‌شود.

سفارت ایران در آمریکا تنها نمایندگی سیاسی رسمی ایران در ایالات متحده آمریکا تا قبل از قطع شدن روابط ایران و آمریکا پس از اشغال سفارت آمریکا بود. این سفارت سابق در خیابان ماساچوست در شهر واشنگتن دی سی قرار دارد.

دیوارنوشته ی «آشغال نریزید» در اغلب کوچه ها و خیابان های ایران دیده می شود، گاهی تنها به صورت عبارت ساده ی «آشغال نریزید» و گاهی به همراهی فحش یا تهدید. عکس های این مجموعه در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۹۱ در محله ای در شیراز گرفته شده اند.

بوف کور مشهورترین اثر صادق هدایت نویسنده معاصر ایرانی، رمانی کوتاه و از شاهکارهای ادبیات سدهٔ ۲۰ است. این رمان به سبک فراواقع گرایانه یا سورئالیستی نوشته شده و تک‌گویی یک راوی است که دچار توهم و پندارهای روانی است. این کتاب تاکنون از فارسی به چندین زبان ترجمه شده‌است.

مناظری از تهران، اصفهان، شیراز و تخت جمشید پسزمینه ی ‫عکس های منتشر شده در شماره ی دسامبر سال ۱۹۶۹ (آذر ۱۳۴۸) مجله ی مد «وگ‬» هستند. در این شماره تصویری نیز از فرح دیبا دیده می شود که لباسی از سوزندوزی بلوچ بر تن دارد. صفحه ی بوتیک این شماره نیز بوتیک «نامبر وان، خیابان صنیع الدوله» متعلق به ویدا زاهدی را معرفی می کند.

در اکتبر ۱۹۶۹ (مهر ۱۳۴۸) فصلنامه ی جنتلمن ها (مجله ی مد مردان که امروزه «جی کیو» نامیده می شود) عکس هایی منتشرکرد که در ایران گرفته شده بودند. تهران، اصفهان، شیراز و تخت جمشید در پسزمینه ی تصاویر دیده می شوند.

مجموعه تصاویری از تابلوهای فروش یخ در کنار جاده ها و خیابان های ایران، گرفته شده بین سال های ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۰.

در سال ۱۳۳۰ دفترهای اداره اطلاعات و روابط فرهنگی ایالات متحد آمریکا در ایران (نهادی ناشناخته که در مورد آن چیزی در گوگل پیدا نمی شود) و سه نهاد فرهنگی دیگر (کتابخانه ی ایالات متحده، کانون فرهنگی آمریکا، و کتابخانه کودکان) در خیابان شاه آباد (جمهوری فعلی) روبروی مهمانخانه ی نادری و کافه نادری قرار داشتند.

بر خلاف زمان های گذشته که طلسم و دعا توسطدعانویسان در تعدادی اندک بسته به نیاز مشتریان نوشته می شد امروزه ابزار مکانیکی تکثیر تولید طلسم و دعا را آسان کرده است. در ایران امروز می توان فتوکپی طلسم و دعا را برای مقاصد مختلف از فروشگاه های نزدیک اماکن متبرکه به قیمتی ارزان تر از قیمت دعانویسان حرفه ای خرید.

تصاویر این صفحه بخشی از نقاشی های کتاب هزار و یک شب (۱۲۳۲ شمسی - ۱۸۵۳ میلادی) به تصویرگری نقاش دربار قاجار میرزا ابوالحسن خان غفاری کاشانی (۱۸۱۴-۱۸۸۶ میلادی) است. او که با عناوین ابوالحسن دوم یا صنیع الملک نیز مشهور است به عنوان اولین معلم نقاشی به شیوه ی غربی در ایران شناخته می شود.

«زیبا سازی» شهرها اصطلاح جدیدی در زبان فارسی است که از دهه ی هفتاد شمسی در ایران رایج شده است و به فعالیت هایی گفته می شود که شهرداری ها انجام می دهند تا فضای شهری را زیباتر سازند. بخشی از این فعالیت ها تزیین شهر با مجسمه است.

کتاب «روش آموزش کرولالها» نوشته ی میرزا جبار عسگرزاده، معروف به جبار باغچه بان (۱۲۶۴، ایروان - ۴ آذر ۱۳۴۵)، نخستین کتاب آموزش تکلم و گفتار برای ناشنوایان فارسی زبان است. او بنیان‌گذار نخستین کودکستان و نخستین مدرسه کر و لال‌های ایران در تبریز و همچنین اولین مؤلف و ناشر کتاب کودک در ایران است.

گواهینامه ی «اتوموبیل رانی» صادره در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۲۲ (پنجم ماه مه ۱۹۴۳ میلادی)

تصاویر زیر عکس هایی از ساختمان های دولتی رشت قدیم اند که در فاصله ی سال های پایانی حکومت قاجار تا دهه ی ۱۳۴۰ شمسی (دهه ی ۱۹۶۰ میلادی) گرفته شده اند. تقریبا همه ی این ساختمان ها هنوز پابرجا هستند، البته بعضی با اسم هایی متفاوت از گذشته. برای مثال «ساختمان مریضخانه ی بلدیه» امروزه با نام «ساختمان شماره ی ۲ شهرداری» شناخته می شود.